Maria Nicoletta Reginioti

Μαρία Νικολέττα Ρηγινιώτη

1.ΟΝΕΙΡΑ                                                                                                                      

Τα όνειρα είναι οι πρώτες εμπειρίες. Από τις πρώτες ως τις τελευταίες, βέβαια, υπάρχει μεγάλη  απόσταση, αλλά τα όνειρα είναι η αρχή. . Όνειρα για το μέλλον, για το ποιος θα είσαι, για το πώς θα ήθελες να ζήσεις, για το πώς θα ήθελες τον κόσμο και τους ανθρώπους. Όνειρα που βλέπεις ξύπνιος, όταν θέλεις να απομακρυνθείς έστω και λίγο από την πραγματικότητα γύρω σου.

Όταν ονειρεύεσαι είναι ένα πρώτο σημάδι ότι υπάρχει απόσταση ανάμεσα σ΄ αυτό που ζεις και σ ΄αυτό που θα ήθελες να ζεις.

Όταν ξεκινάς τη ζωή σου μέσα σε ένα όνειρο, ζεις γεγονότα που είναι ανέφικτα, οραματίζεσαι τοπία που δεν μπορείς να επισκεφτείς και φαντασιώνεις περιπτύξεις που το σώμα σου τις νιώθει σαν το οξυγόνο που γεμίζει τα πνευμόνια σου, αβίαστα, χωρίς κόπο, χωρίς προσπάθεια.

Χάνεσαι σε μια δίνη όπου πραγματικότητα δεν υπάρχει και βρίσκεις ξανά τον εαυτό σου σε μια ζωή που από εσένα εξαρτάται αν θα ανήκει στην πραγματικότητα του μέλλοντος. Τα όνειρα είναι η ‘γυάλινη’ σφαίρα που δείχνει  ένα επιθυμητό  μέλλον.

Ο κόσμος των ονείρων είναι ένας κόσμος ανεξερεύνητος και γνώριμος συνάμα.

 Η λέξη όνειρο συμβολίζει περισσότερες από μία έννοιες, καθώς  όνειρα ονομάζονται οι ελπίδες που λαμβάνουν χώρο στην σκέψη κατά την διάρκεια της μέρας και δημιουργούν φανταστικές  καταστάσεις που αντικατοπτρίζουν την επιθυμητή εξέλιξη της ζωής αυτού που ονειρεύεται,

όνειρα, επίσης ονομάζονται οι προβολές του υποσυνειδήτου κατά την διάρκεια του ύπνου και όνειρα ονομάζονται και οι «προφητικές» περιηγήσεις που θεωρητικά, τουλάχιστον, δείχνουν σημάδια του μέλλοντος.

Τα όνειρα για τα οποία γίνεται λόγος παραπάνω είναι τα όνειρα της πρώτης περίπτωσης. Τα όνειρα που απ’ τον καθένα που ονειρεύεται χτίζονται, εύκολα και ακόπιαστα σαν πύργοι στην άμμο και κατακτώνται δύσκολα και με κόπο σαν πέτρινα, «γερά», κάστρα.

Η κατάκτησή  τους εξαρτάται απ’ την πίστη που έχει ο κάθε «ονειρευτής» στις δυνάμεις του για να πολεμήσει και να νικήσει.

2.ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ

Όταν  ονειρευτείς αρκετά και τα όνειρά σου γίνουν γόνιμο έδαφος προς καλλιέργεια, τότε  γεννιούνται οι επιθυμίες.

«Οι επιθυμίες είναι τα λουλούδια  των ‘ονειροσπόρων’.» Όμως, ενώ έχουν υπέροχο ΄άρωμα’, και πανέμορφο σχήμα, δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης, αν δεν αφεθείς ελεύθερος για να ξεβουλώσεις τα ρουθούνια σου και να ανοίξεις τα μάτια σου, αν δεν έλθεις τόσο κοντά στην επιθυμία σου ώστε να την βιώσεις πραγματικά μέσα σου, στο Είναι σου, να σε πλημμυρίζει και να ξεχειλίζεις από το δώρο που σου έστειλε.      

Αν, λοιπόν, δεν γίνουν πράξη, οι επιθυμίες παραμένουν μόνο όνειρα και δεν έχεις προχωρήσει.

Αν όμως γίνουν τα παραπάνω τότε θα έχεις κάνει το δεύτερο βήμα και θα έχεις ανακαλύψει το δρόμο προς την τελειωτική εμπειρία.

3. ΣΤΙΓΜΕΣ             

Αν όμως θες αυτό να συμβεί. Αν θες οι επιθυμίες σου αν πάρουν σάρκα και οστά μην πας μακριά!  Όσο κοιτάς μελλοντικά κάνεις πισωγυρίσματα γιατί παλεύεις για κάτι που τώρα δεν είναι εφικτό και δεν ζεις αυτό που συμβαίνει. Μένεις στο όνειρο.

Και δεύτερο βήμα δεν υπάρχει, γιατί καμία επιθυμία δεν έχει γίνει πραγματικότητα…

Πραγματοποίησε λοιπόν τις στιγμιαίες επιθυμίες σου. Θες να κάνεις κάτι, κάνε το. Μην σκέφτεσαι ότι θα σε εμποδίσει να φτάσεις στον προορισμό που έχεις επιλέξει. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορείς να επιλέξεις προορισμό, όπως δεν επέλεξες γέννηση, δεν επέλεξες γονείς, δεν επέλεξες κοινωνική θέση, δεν θα επιλέξεις ούτε και θάνατο.

Πως λοιπόν βάζεις πρόγραμμα; Πιστεύεις πως αυτό θα σε βοηθήσει να φτάσεις στον προορισμό, που έτσι κι αλλιώς δεν είναι στο χέρι σου να επιλέξεις; ΟΧΙ. Γι αυτό ζήσε κάθε στιγμή όσο καλύτερα μπορείς και θες. Τότε μόνο το δεύτερο βήμα θα έχει ολοκληρωθεί και θα έχεις μπει στον δρόμο για τα επόμενα.

4. ΩΡΙΜΑΝΣΗ            

Τα επόμενα βήματα δεν είναι τίποτε άλλο από το βίωμα της κάθε πλευράς που μπορεί να παρουσιάσει η εμπειρία που λέγεται Ζωή. Η Ζωή δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας κύκλος. Ξεκινάει από το σημείο της παιδικής αγνότητας και αθωότητας και καταλήγει στο ίδιο σημείο, αλλά σαν ώριμο πλέον παιδί. Κρατάει την αγνότητα γιατί όλες οι  πλευρές που μπορείς να γευτείς δείχνουν πως τίποτα δεν είναι πιο σταθερό από την αιώνια εσωτερική αγνότητα.

. Η Ζωή κρατάει και την αθωότητα γιατί το παιδί στο οποίο καταλήγει δεν έχει καμία ενοχή! Αν όμως δεις τη ζωή σου σαν μια ευθεία, δεν θα φτάσεις ποτέ στο παιδικό αιώνιο φως, γιατί η ευθεία δεν έχει τέλος. Η πορεία πάνω στην ευθεία είναι μια δυστυχισμένη πορεία, γιατί είναι πνιγμένη στις ενοχές γι αυτά που έχεις κάνει ή αυτά που δεν έκανες ή ακόμα κι αυτά που σκέφτηκες να κάνεις. Και οι επιθυμίες έχουν μεταμορφωθεί σε ζηλοφθονία, απληστία και κινήσεις πολιτικής με απώτερο σκοπό να πείσεις τον εαυτό σου πως είσαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος.

Ποια λοιπόν νομίζεις ότι είναι η φυσιολογική ζωή; Πως μπορεί μια ζωή να είναι φυσιο-λογική όταν η λογική σου καταπιέζει τη φύση σου; Πώς μπορεί όταν θάβει τις ευαισθησίες σου και σκοτεινιάζει το χαμόγελό σου; Όταν σε φορτώνει με ταμπού και υπεκφυγές; Δεν μπορεί! Γιατί δεν είναι καν Ζωή αλλά θάνατος του Είναι σου. Όταν κατανοήσεις αυτό, το ξεπεράσεις και συνειδητοποιήσεις πως αυτοσκοπός πρέπει να γίνει η παιδικότητα, χωρίς όμως την προσπάθεια που καταβάλλεις για οποιονδήποτε άλλο σκοπό αλλά με μόνη προσπάθεια αυτήν της ελεύθερης και αυθόρμητης βούλησης, τότε θα έχεις κάνει σε ένα βήμα όλα τα απαιτούμενα βήματα προς το αιώνιο φως. Και το φως είναι σαν τη λάμψη της φλούδας ενός ώριμου μήλου γεμάτου από τους χυμούς της παιδικότητας.

Ένα απ’τα σημαντικότερα στάδια της ωρίμανσης είναι αυτό της συναισθηματικής ωρίμανσης.

Ώριμος συναισθηματικά είναι αυτός που μπορεί να κατακλύζεται από αλεπάλληλες συναισθηματικές αλλαγες χωρίς να χάνεται μέσα στην ταραχή που του προκαλλούν αυτά.              

5. ΠΑΡΑΜΥΘΙ          

Η ζωή είναι ένα παραμύθι. Έχει βασιλιάδες, πρίγκιπες, πριγκίπισσες, νεράιδες και ξωτικά. Έχει επίσης αυλικούς, υπηρέτες, στρατιώτες και λαό. Έχει στάβλους, παλάτια και καλύβες. Ποτάμια, δάση, ξέφωτα, βουνά και κοιλάδες. Έχει μονοπάτια και μεγάλους δρόμους. Έχει τα πάντα. Έχει και άπλετο φως. Όλα τα παραπάνω έχουν αλληγορική έννοια.

Σίγουρα κάποια στιγμή της ζωής σου θα έχεις νιώσει κάποιον πολύ δυνατό, ανώτερό σου που σου ασκεί επιρροή, που θα υποχωρείς σε κάθε επιθυμία του και ίσως ακόμα να είχες συνειδητοποιήσει πως είναι ο ¨βασιλιάς¨ στη ζωή σου και να είχες βολευτεί στην ιδέα του «αυλικού», του «υπηρέτη». Γιατί; Γιατί να γαντζώνεσαι και να επαναπαύεσαι στη δύναμη που πηγάζει από κάποιον άλλον; Γιατί δεν ψάχνεις να βρεις μέσα σου τη δύναμη και να γίνεις εσύ ο «βασιλιάς» της ζωής σου; Για έναν απλό και μόνο λόγο! Γιατί έχασες το ατίθασο παιδί μέσα σου και μαζί μ΄ αυτό την πίστη προς τον εαυτό σου που σου δίνει τη δύναμη της ελεύθερης και αυθόρμητης βούλησης. Γιατί δεν γίνεσαι τουλάχιστον ένα «ξωτικό”; Δεν θα σε έπιανε κανείς και πουθενά, Και ίσως έτσι να γινόσουν το «ποτάμι» ή το «δάσος» . Να γινόσουν ένα με Όλα.

Το παραμύθι αυτό έχει, πιστεύω, πολλούς δρόμους και πάμπολλα μονοπάτια, άλλα στρωτά και άλλα κακοτράχαλα. Και ας πούμε ακόμα πως το δικό σου μονοπάτι έτυχε να είναι κακοτράχαλο και στην πορεία συναντάς μια στρωτή πλατεία. Τι κάνεις; Επαναπαύεσαι στην πλατεία, μένεις εκεί, προσκολλημένος/η ή συνεχίζεις την πορεία στον κακοτράχαλο δρόμο; Ασφαλώς, κατ΄ εμέ, το σωστότερο είναι η συνέχεια της πορείας, έστω και στον κακοτράχαλο δρόμο, γιατί όσο προχωράς, σε οποιονδήποτε δρόμο ή μονοπάτι κι αν βρίσκεσαι, τόσο πιο πολύ θα πλησιάζεις στο φως, και στο φως θα φτάσεις με το κεφάλι ψηλά και την καρδιά σου για οδηγό!

Βέβαια, δυστυχώς, τελευταία βλέπω γύρω μου όλο και περισσότερους να επαναπαύονται και να κοιμούνται σ΄ έναν ύπνο που ονειρεύονται πως είναι του «δικαίου». Σ΄ έναν ύπνο που δεν τους οδηγεί πουθενά.

Κι όπως κάθε παραμύθι έχει κι ένα δίδαγμα, έτσι και η ζωή σου λέει να ξυπνήσεις. Να μην κοιμάσαι. Να μην επαναπαύεσαι και αναλώνεσαι μες στην αιωνιότητα σε άσκοπες ασχολίες, που δεν σε αφήνουν να προχωρήσεις. Να είσαι σε μία αέναη κίνηση προς το παιδί, προς το φως. Μη σταματάς μέχρι που να λάμψεις και να γίνεις διαφανής σαν κρύσταλλος. Συνέχισε…

6. ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ    

Ο άνθρωπος γεννιέται και μεγαλώνοντας διαμορφώνει πρότυπα που τον οδηγούν συχνά σε μιμητισμό. Σκηνοθετεί με το μυαλό του έναν τρόπο ζωής που είναι προϊόν (της τροποποίησης) του τρόπου ζωής του προτύπου του. Φαντάζεται καταστάσεις που θα μπορούσε να βιώσει αν είχε τη μορφή και τη συμπεριφορά του προτύπου. Και εκεί γεννιέται μια δεύτερη φύση που επικαλύπτει την αληθινή φύση του.

ΠΑΛΕΥΕΙ να γευτεί όλα όσα πιστεύει ότι έχει γευτεί κάποιος άλλος. Αλλά τις περισσότερες φορές παραμένει πολύ δειλός ή κουμπώνεται από κάποιο σύνδρομο κατωτερότητας και δεν αφήνεται να ζήσει καμιά από όλες τις μικρές στιγμές που αποτελούν αυτό που θα ήθελε να είναι και να ζει. Έτσι, απ΄ τη φαντασία, την επιθυμία και την ανικανότητα της πραγματοποίησης εμφανίζεται η φαντασίωση. Η φαντασίωση είναι μια εσωτερική «εικονική» πραγματικότητα. Το μυαλό πλάθει τους χαρακτήρες, τα γεγονότα, τους διάλογους, τον περιβάλλοντα χώρο, την συμπεριφορά, την κίνηση, τις εκφράσεις και ό,τι άλλο έχει σχέση με την πραγμάτωση της επιθυμίας× και το άτομο «βιώνει» την κατάσταση μες στο μυαλό του, με αποτέλεσμα να κλείνεται ακόμη περισσότερο μέσα του και να θάβει το είναι του, στο οποίο δεν επιτρέπει να εξωτερικευτεί και να εκφραστεί ελεύθερα.

Αν τελικά κάποιος ανήκει σ΄ αυτήν την κατηγορία ανθρώπων που καταλήγουν να έχουν την ‘ιδιότητα’ του φαντασιόπληκτου, περνάει στο στάδιο της μη – ζωής σε συνάρτηση με την μη εξέλιξη. Άρα, της στασιμότητας, που γίνεται   καταλύτης στην πορεία της ζωής άνευ νοήματος και την προσκόλληση στο εφήμερο και όχι την άφεση στο αιώνιο.

7. Ο ΕΡΩΤΑΣ           

Η έννοια του Έρωτα είναι μια έννοια που έχει καταγραφεί στο μυαλό του κάθε ανθρώπου με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους. Διαφοροποιείται ανάλογα με το πόσο επιφανειακά ή βαθύτερα, κοινωνικά ή εσωτερικά, πόσο στη δυαδικότητα, πόσο στην ολότητα ή πόσο ακόμα και στη μονάδα.

Ξεκινώντας από την αρχή που λέει, πως ο έρωτας με και προς την ολότητα είναι η υπέρτατη μορφή έρωτα, με απόγειο τον συμπαντικό οργασμό, περνάμε στον τρόπο με τον οποίον θα προσεγγίσουμε και θα επιτύχουμε αυτήν την κορύφωση.

Νιώσε τη φύση, νιώσε τη δική σου φύση μέσα στη φύση της ολότητας. Νιώσε τον άνεμο, τα πουλιά, τα δέντρα, το χορτάρι, τα λουλούδια, τα σύννεφα, αλλά πρώτε νιώσε Εσένα. Μέσα σου υπάρχουν τα πάντα. Μέσα σου υπάρχει όλη η φύση και ακόμα περισσότερο υπάρχει όλο το Σύμπαν. Γιατί το Σύμπαν είναι αυτό που έχει γεννήσει τη φύση, το Σύμπαν είναι που έχει γεννήσει κι εσένα. Αν νιώσεις πραγματικά αυτό, τότε ο δρόμος προς το Όλον είναι ανοιχτός. Αλλά πρώτα πρέπει να κατανοήσεις πραγματικά δύο έννοιες, ξεχωριστές και ίδιες συνάμα. Τη δυαδικότητα και τη μοναδικότητα.

Η μοναδικότητα είναι το σκαλοπάτι πριν την ολότητα. Για να φτάσεις εκεί πρέπει να έχεις πραγματικά βιώσει τη δυαδικότητα σε όλο σου το Είναι. Τη δυαδικότητα που φτάνει στο ζενίθ όταν οι δύο γίνονται ένα. Ψυχή, σώμα και πνεύμα. Πρέπει να αφεθείς στην ένωση ολοκληρωτικά, πρέπει να νιώσεις το όλον που έχεις μέσα σου να ενοποιείται με το όλον του άλλου. Η δυαδικότητα τότε παύει, και επέρχεται η μοναδικότητα εκείνη μέσα από την οποία θα ανέλθεις στη φάση της προσωπικής σου μοναδικότητας και θα σου ανοιχτεί ο δρόμος προς την ολότητα.

Μέσα από το δυαδικό και την εξερεύνηση των ενδότερων πτυχών του άλλου ξεκινάει το οδοιπορικό της εξερεύνησης του δικού σου εσωτερικού κόσμου. Ο δυαδικός έρωτας είναι το καθρέφτισμα του έρωτα προς τη δική σου φύση και εκεί βασίζεται ο λόγος για τον οποίο πρέπει να περάσεις από εκεί για να εξελιχθείς τόσο ώστε να βιώσεις τον οργασμό της ολότητας.

8. «ΑΛΗΘΕΙΕΣ»     

α. Η αναζήτηση της αλήθειας είναι μια αέναη πορεία προς την ολότητα. Κάθε θρησκεία έχει μια δική της τέτοια παγιωμένη αλήθεια… Κι έτσι οι αλήθειες γίνονται πολλές… Ο πρεσβευτής της κάθε αλήθειας την υποστηρίζει σαν τη μία και μοναδική και πως αν την ακολουθήσει κάποιος θα δει άμεσα αποτελέσματα στην εφήμερη, «τιποτένια» ζωή του, γιατί στο φως μ’ αυτήν την αλήθεια θα φτάσει. Όμως αν τις παρατηρήσει και τις αναλύσει κανείς θα δει ότι η καθεμία από αυτές μοιάζει με τις άλλες, παρόλο που οι προσκολλημένοι σ’ αυτήν (την κάθε αλήθεια) λένε ότι η πραγματική είναι η δική τους. Αυτή ακριβώς είναι η παγίδα. Ο μέσος κοινός ανθρώπινος νους έχει την ανάγκη να πιστέψει σε κάτι συγκεκριμένο. Ανάλογα λοιπόν με την τοποθεσία όπου βρίσκεται, τις κοινωνικές συνθήκες και τα ήθη και έθιμά του, προσαρμόζει την πίστη του και την δυναμώνει με την πεποίθηση ότι είναι η μία πραγματική και μοναδική αλήθεια.

Το αποτέλεσμα είναι ο φανατισμός, η τύφλωση της σκέψης και της βούλησης και βέβαια το πνευματικό τέλμα. Γιατί ο άνθρωπος αφιερώνεται και τηρεί πιστά τους νόμους που του υπαγορεύει η αλήθεια του. Οπότε παύει η προσωπική αναζήτηση, παύει η πνευματική του εγρήγορση και μειώνεται αισθητά, έως και χάνεται η αντίληψή του. Αντιλαμβάνεται πλέον τα φαινόμενα που του υπαγορεύονται να αντιληφθεί χωρίς καμία κριτική, γιατί πλέον η κρίση του έχει χαθεί. Ακόμα και η κρίση με την οποία απορρίπτει τις υπόλοιπες παρόμοιες αλήθειες είναι υπαγορευμένη και αισθάνεται πως το να σκεφτεί ίσως κάτι διαφορετικό απαγορεύεται αλλά… δεν πειράζει! Γιατί γι΄ αυτόν, έτσι κι αλλιώς τίποτε άλλο δεν έχει νόημα παρά μόνο αυτό που πιστεύει.           

   Ακόμα και η ίδια του η ζωή δεν έχει νόημα γιατί είναι εφήμερη, γιατί είναι ‘εδώ’, στον υλικό τιποτένιο κόσμο. Οπότε υποτάσσεται στην πίστη του ολοκληρωτικά και προετοιμάζεται για την επόμενη, την άυλη ζωή που θα είναι αιώνια και ενσωματωμένη στην αλήθεια της ολότητας. Βέβαια εννοείται πως όλες οι άλλες αλήθειες είναι ψεύτικες και πως κανείς από τους ανθρώπους που δεν πιστεύει στο ίδιο όνομα της υπέρτατης δύναμης μ’ αυτόν δε θα βρει ποτέ την αλήθεια την πραγματική, γιατί έχει άλλο όνομα, άλλους προφήτες και άλλους δασκάλους απ’ αυτόν οπότε και θα χαθεί!!

Αν σαν θρησκεία ορίσουμε τη σχέση του ανθρώπου με το Όλον, είναι φανερό πως καμία σύλληψη του όλου δεν μπορεί να απολυτοποιηθεί από τον άνθρωπο – που είναι το μέρος. Αφού και οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του Μονοθεϊσμού περιγράφουν το θείο σαν «άπειρο και ακατάληπτο» (Ιωάννης ο Χρυσόστομος) πως μπορεί ο άνθρωπος να φαντάζεται πως η δική του ιδέα περί θείας αλήθειας είναι η σωστή, και όχι μόνο αυτό, αλλά να προσπαθεί και να επιβάλλει την αντίληψή του αυτή στους άλλους; Η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα πολέμων και γενοκτονιών για την επιβολή της «αλήθειας». Οι πιο σοφοί άνθρωποι όλων των εποχών είναι τέτοιοι επειδή έχουν καταλάβει αυτή τη βασική αλήθεια: Ότι τα μονοπάτια είναι πολλά, αλλά όλα οδηγούν στο ίδιο τέρμα. Άρα κανείς δεν πρέπει να διεκδικεί αποκλειστικότητα στην ορθότητα κάποιας ιδεολογίας ή κάποιας θρησκείας. Είναι όλες προσπάθειες  του μικρού ανθρώπου για να κατανοήσει και να βάλει μια τάξη στο «χάος» που τον περιβάλλει και τον «απειλεί». Ο άνθρωπος προσπαθεί να ορίσει και να περιγράψει στα δικά του μέτρα το τέρμα για να εξηγήσει και να γνωρίσει την αφετηρία.

 Το ερώτημα «από πού ερχόμαστε και που πάμε», απασχόλησε όλους τους ανθρώπους σε όλες τις εποχές, και εδώ  αποδίδονται οι ασταμάτητες προσπάθειες των επιστημόνων να αποκρυπτογραφήσουν το DNA, να βρουν την πρώτη μητέρα, Στο ίδιο ερώτημα προσπαθούν να απαντήσουν οι διάφορες θεωρίες για τη δημιουργία του Σύμπαντος. Ίσως όμως αυτού του είδους τα ερωτήματα (από πού ερχόμαστε, ποιος είναι ο σκοπός της ζωής κλπ) να είναι ηλίθια. Δεν θα έπρεπε κάποιος να δικαιολογεί την ύπαρξή του βάσει οποιουδήποτε άλλου πράγματος εκτός από την ίδια. Οι περισσότεροι παρατηρούν ότι στις στιγμές της μεγάλης ευτυχίας, τέτοια ερωτήματα δείχνουν χωρίς νόημα. Η ευτυχισμένη και ολοκληρωμένη ύπαρξη βρίσκει νόημα στην ίδια της την ευτυχία και ολοκλήρωση.

Ο κοινός άβουλος άνθρωπος της εποχής μας, αντί να ζήσει τη ζωή όσο πιο έντονα μπορεί, αντί να αισθάνεται να παραληρεί από ευτυχία που έχει στη διάθεσή του κάποιες δεκαετίες ζωής και να ευχαριστεί τη φύση ή τον Θεό του γι’ αυτό, κάνει το ακριβώς αντίθετο. Αισθάνεται ανασφαλής επειδή κάποτε θα πεθάνει και γι’ αυτό ψάχνει να βρει δικαίωση της ύπαρξής του οπουδήποτε αλλού εκτός από την ίδια την ύπαρξή του. Στα ναρκωτικά, στη θρησκεία, στην πολιτική, στον αθλητισμό, στην αρρωστημένη προσκόλληση στον αγαπημένο του, στη μόδα κλπ.  Ενώ η πηγή της δύναμής του βρίσκεται μέσα του, αυτός ψάχνει να αντλήσει ενέργεια από οπουδήποτε αλλού. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ψυχικά βαμπίρ.

Έχουν την ανάγκη να ανήκουν σε κάποια ομάδα, σε κάποια μόδα. Η απόσταση από τον 13χρονο χούλιγκαν που θα σκότωνε για την αγαπημένη του ομάδα μέχρι τον ώριμο 60άρη πολιτικό που είναι μαντρωμένος στην αλήθεια του κόμματός του είναι στην πραγματικότητα πολύ μικρή. Το αρχαίο πρότυπο του ήρωα που έχει βρει το δικό του δρόμο και θα τον ακολουθήσει μέχρι το τέλος ό,τι κι αν του κοστίσει αυτό, έχει δυστυχώς χαθεί πια.

β. Η παραδοχή μιας «αλήθειας» χαρακτηρίζεται από το ρήμα «εγώ πιστεύω»…Πόσο όμως ισχύει στην πραγματικότητα αυτή η πεποίθηση;     Η πίστη είναι μια στάση που η έντασή της ορίζεται ανάλογα με το πόσο γνωρίζουμε το αντικείμενο της πίστης μας ή όχι. Όσο περισσότερο νομίζουμε ότι το γνωρίζουμε , τόσο περισσότερο αισθανόμαστε σίγουροι για την επιλογή μας και τόσο περισσότερο την υποστηρίζουμε – πολλές φορές απόλυτα. Τις περισσότερες φορές όμως πόσο μπορεί να γνωρίζουμε το αντικείμενο της πίστης μας και πόσο το έχουμε ‘ψάξει’;

   Λόγου χάρη αν μιλάμε για μια θρησκεία πόσο σίγουροι είμαστε για την αλήθεια που πρεσβεύει; Κι αν πράγματι έχουμε βρει τεκμήρια αυτής της αλήθειας πόσο έχουμε εντρυφήσει ώστε να γνωρίζουμε ακριβώς τι συμβαίνει όταν π.χ. παρακολουθούμε μια λειτουργία; Συνήθως παρόλο που δε γνωρίζουμε ακριβώς τι συμβαίνει, υποστηρίζουμε αναντίρρητα ότι είναι σωστό και καλό. Άραγε πόσοι από μας έχουν αναρωτηθεί παρακολουθώντας μια χριστιανική τελετή βάπτισης τον λόγο που κατά τη διάρκεια της τελετής ο ιερέας κόβει μια τούφα από τα μαλλιά του βαπτιζόμενου;

   Συχνά η πίστη είναι προϊόν συνήθειας. Για παράδειγμα η πίστη σε μια ομάδα, η οποία μπορεί να πήγαινε κάποτε πολύ καλά πριν από κάποια χρόνια που αποφάσισε να την επιλέξει κάποιος, αλλά τα τελευταία δύο-τρία χρόνια η πορεία της είναι φθίνουσα. Όμως αυτός που την υποστήριζε τότε συνεχίζει να την υποστηρίζει και τώρα, παρόλο που δεν υπάρχει ελπίδα ανάκαμψης. Μάλιστα παρατηρείται αρκετά συχνά η χρησιμοποίηση του ονόματος της ομάδας σαν χαρακτηριστικό του οπαδού αυτής από τον ίδιο ή από άλλους (π.χ. είμαι «παναθηναϊκός», είμαι «ολυμπιακός» κλπ), λες και αυτός ο οπαδός είναι η ίδια η ομάδα.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα πολιτικά κόμματα, που μπορεί από αριστερά να έχουν γίνει κεντρώα, από κεντρώα ακροδεξιά κοκ, όμως οι οπαδοί συνεχίζουν να είναι οι ίδιοι χωρίς να αντιλαμβάνονται και να κρίνουν τις αλλαγές.

Αφού κάθε σύνολο είναι μεγαλύτερο από τα μέρη που το αποτελούν (για παράδειγμα μια ποδοσφαιρική ομάδα δεν είναι μόνο το σύνολο των οπαδών και όσων ασχολούνται ενεργά με αυτήν, αλλά είναι μια «ιδέα»), κάθε τέτοια «αλήθεια» ή «ιδέα» είναι ένας οργανισμός που αντλεί αλλά και προσφέρει ενέργεια σε αυτούς που τον συντηρούν, είναι ο εγκέφαλος μιας τεράστιας μηχανής, ο πυρήνας ενός κυττάρου, ο κόμβος ενός πολύπλοκου δικτύου ανθρώπων, οι οποίοι όμως, στο βαθμό που γίνονται φανατικοί, μετατρέπονται σε απλό γρανάζι αυτής της μηχανής. Γίνονται μηχανές και οι ίδιοι. Και μάλιστα έχουν πολύ μικρό έλεγχο αυτού του δικτύου και των χιλιάδων παραμέτρων που το αποτελούν, άρα δρουν χωρίς να γνωρίζουν το αποτέλεσμα της δράσης τους, προσφέροντας την ενέργειά τους σαν μια θυσία σ΄ αυτή τη μηχανή. «Η ιδιομορφία να πραγματοποιεί κανείς μια πρόθεση χωρίς να τη γνωρίζει, αποδίδεται συνήθως στις μηχανές…το να συμπεριφερόμαστε σαν μηχανές δεν είναι παρά μόνο φαινομενικά ασυνήθιστο» (Ε.Α. Ράουτερ, «Η Κατασκευή υπηκόων»).

Στα μάτια τους, το προσωπικό τους καλό ταυτίζεται με το καλό αυτής της αλήθειας, κι αν μιλάμε για ιδεολογίες ή θρησκείες ή κοσμοθεωρίες, τότε ταυτίζουν το καλό της αλήθειας με το καλό  όλης της ανθρωπότητας !

Εδώ φαίνονται καθαρά τα αποτελέσματα της απώλειας του εγώ και της νέκρωσης του πνεύματος. Η ουσία μιας τέτοιας κατάστασης θυμίζει ταινία θρίλερ ή κάποιο φτηνό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, όπου κάποιος τρελός επιστήμονας μετατρέπει ανθρώπους σε ρομπότ – ζόμπι. Δυστυχώς αυτό το φαινόμενο παρατηρείται μαζικά στις μέρες μας. Η αλλοτρίωση στην οποία έχουν υποπέσει οι ανθρώπινες μάζες είναι εκτεταμένη. Φαίνεται σαν κάποιος ‘’πονηρός’’ ιός, που δεν μπορεί κανένα βιολογικό εργαστήριο να ανιχνεύσει, έχει απομυζήσει την ουσία του ανθρώπινου πνεύματος.

Οι ολοκληρωμένοι, πραγματικοί άνθρωποι όλο και λιγοστεύουν και δημιουργούνται με ταχύτατους ρυθμούς οι -ας πούμε- «πρώην άνθρωποι», κάτι σαν ανθρωπόμορφες συσκευασίες του απόλυτου κενού, που γεμίζουν με ξένες, έτοιμες ιδέες και απόψεις, μαζικής παραγωγής. Το φρένο αυτού του ιού μπορεί να είναι μόνο η αφύπνιση και η συνειδητοποίηση της φθοράς.

 Το ανθρώπινο πνεύμα έχει σίγουρα τα αντισώματά του, όσο όμως νομίζει ότι όλα μέσα του και γύρω του πάνε καλά, κανένα καμπανάκι κινδύνου δεν χτυπάει για να τον ξυπνήσει από τον λήθαργο, που νομίζει ότι είναι ο «ύπνος του δικαίου».

Το ανθρώπινο είδος ήδη βιώνει μια εικονική πραγματικότητα που δημιουργήθηκε με την άδειά του από κάποια αρρωστημένα μυαλά που νομίζουν ότι είναι συμφέρον και δικαίωμά τους να την επιβάλλουν, γιατί πιστεύουν ότι οποιοσδήποτε άλλος στη θέση τους θα έκανε το ίδιο. Πιστεύουν ότι το να έχουν μια θέση εξουσίας είναι βασικό πλεονέκτημα του ανθρώπου. Το ίδιο πιστεύουν και όλοι αυτοί που προσπαθούν να ανέβουν σε μια τέτοια θέση, ώστε να μπορούν να επιβάλλουν κι αυτοί τη δικιά τους πραγματικότητα.

Η έκφραση που συχνά ακούγεται «κοίτα τη δουλειά σου, να κοιτάω τη δικιά μου να είμαστε όλοι καλά», είναι πολύ σοφή, αν και λίγοι από αυτούς που τη χρησιμοποιούν, την ορίζουν σαν γενικό κανόνα στη ζωή τους.

Με αυτή την έκφραση δεν είναι απαραίτητο πως εννοείται μια απομόνωση του ενός ανθρώπου από τον άλλον, οπότε και επέρχεται η διάλυση μιας κοινωνίας. Υπονοείται μια αποκατάσταση των πραγμάτων στη φυσική τους τάξη, όπου ο καθένας θα κοιτάει τον εαυτό του σαν μια αυτόνομη οντότητα που μπορεί να κρίνει, να αποφασίζει και να εκφράζεται μέσα από ένα προσωπικό πρίσμα. Που χαίρεται την έκφραση του εαυτού της με τον δικό της τρόπο και δεν προσπαθεί να επιβάλλει τις ιδέες και τις απόψεις της στους άλλους, αλλά μόνο να ζει σύμφωνα με αυτές. Μια οντότητα που θα σέβεται την προσωπικότητα των άλλων και θα είναι ικανοποιημένη με το να σέβονται κι εκείνοι τη δική της.

Αυτή είναι μια ιδεώδης κατάσταση ισορροπίας, που μπορεί να εναρμονίσει τον άνθρωπο με τη φύση, τους γύρω του, το Σύμπαν, το Όλον. Και αντίστοιχα μια τέτοια ισορροπία προϋποθέτει μια τέτοια εναρμόνιση.

Μαρία Νικολέττα Ρηγινιώτη

«για αυτόν που κοιτάει ψηλά» 

Maria Nicoletta Reginioti